Dit onderzoek gaat over hoe vrijwillige mentoren mensen met ondersteuningsvragen zonder netwerk kunnen ondersteunen, zoals mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking, of een psychiatrische aandoening. We beantwoorden de vraag: hoe proberen vrijwillige mentoren bij te dragen aan een goed leven voor mensen met ondersteuningsvragen?
Hiervoor spraken we met 14 vrijwillige mentoren en één coördinator van Stichting Mentorschap Amsterdam, daarnaast is het contact tussen drie mentoren en hun cliënt geobserveerd en is een focusgroep gehouden met vijf mentoren.
Uit de interviews komen drie ideeën over het ‘goede leven’ voor cliënten naar voren:
- Veiligheid – cliënten beschermen tegen fysieke, psychische en sociale risico’s en toezicht houden op woon- en leefsituatie en zorgkwaliteit.
- Verbondenheid – aangaan van betekenisvolle relaties en deelname aan de buitenwereld.
- Authenticiteit – leven zoals cliënten dat vroeger deden, met respect voor wensen, routines en culturele achtergrond.
Vrijwillige mentoren stemmen voortdurend af met cliënten en zorgprofessionals, navigeren complexe morele spanningen en bieden een fundamentele menselijke behoefte: nabijheid en relaties. Het onderzoek laat zien dat mentorschap meer is dan zelfstandigheid bevorderen; het draait om persoonlijke afstemming, aandacht en betrokkenheid.
De bevindingen nodigen uit tot kritische reflectie op de rol van mentorschap en de ruimte die mentoren nodig hebben om dit werk goed uit te voeren.
Lees ons hele rapport over vrijwillig mentorschap hier.
Dank aan onze samenwerkingspartners: Amstelring, Stichting Mentorschap Amsterdam, Universiteit voor Humanistiek.
